Het Haringvliet is een water waar veel mogelijk is. Snoekbaars en baars zit er volop.
Afgelopen zondag moesten we weer aan de bak –en natuurlijk hadden we er veel zin in. Het weer was prachtig, dat is niemand ontgaan. Maar zo’n zonnige dag is niet altijd goed. In de praktijk bleek maar weer eens, dat vriend zander zich daar niets van aantrekt.

We begonnen de wedstrijd goed. Het eerste half uur 7 vissen – en 4 daarvan gevangen met de dropshot-techniek. Het leek erop dat de snoekbaarzen het kunstaas feller pakten als het juist boven de bodem werd aangeboden. Marcel viste met de traditionele shads -en ik had zowel op de bij en handhengel een dropshot montage gemonteerd.

Naarmate de wedstrijd verstreek kregen we wat minder beet en besloten we te verkassen.
We visten overigens niet dieper dan 9 meter – relatief ondiep, maar eigenlijk ook weer niet gezien de temperatuur. Je weet het echter maar nooit, want het had al twee dagen gevroren.

De laatste twee uur visten we afwisselend met shads, dropshots en spiering. Aan de spiering kreeg ik vier maal achtereen ongelofelijke aanbeten – helaas alle vier mis – ik sloeg vier maal een gat in de lucht! Spiering pakte ze dus wel gretig, maar ik kon ze niet vangen. Ik moet dus beslist aan de slag met mijn ‘spiering montage’, want dat scheelde ons gewoon vier vissen. Een leermoment voor later dus…

Marcel zat een tijdje zonder beet –en ik zei tegen hem “kom op man je moet er in geloven” – Geloof het of niet hij had net hetzelfde in z’n kop – en snel daarna ving hij vier mooie vissen. Natuurlijk kan dit allemaal toeval zijn. Maar hoe vaak gebeurd het dat je lijkt te weten of je een aanbeet krijgt – ik weet zeker dat velen van ons dit gevoel kennen.

Een kwartier voor het einde van de wedstrijd hadden we 20 vissen. Eric en Tom hadden er ook 20 of meer, want exact wisten we dat niet. Ook hadden we al informatie gekregen van meerdere boten die rond de 20 vissen gevangen hadden. Er moest dus iets gebeuren – proberen af te dwingen?? We besloten de laatste tien minuten een eind van het gedeelte te varen, waar we nog niet hadden gevist. Op de bodem was niets te zien, behalve een mooie glooiing. We wisselden van shads en vol spanning lieten we deze zakken. Meteen ving ik drie vissen binnen 5 minuten en Marcel ving er nog twee waarvan een mooie 70tiger. Wie had dat gedacht.
Deze vijf laatste vissen betekende uiteindelijk dat we zo hoog zijn geëindigd – het bleek een goede keuze – of gok. Feit blijft dat we het hebben gedaan – soms moet je proberen iets af te dwingen – en de ene keer pakt dit goed uit, maar evengoed kan je de plank mis slaan...

Eric en Tom werden knap 2e – eigenlijk verdienden deze mannen net zo goed de overwinning. Tom en Eric kennen dit water erg goed, de vorige wedstrijd wonnen ze niet voor niets. Kortom het blijft spannend in de top tien van het NKS – er kan nog van alles gebeuren…

@Auteur:Willem Stolk